ONTSLAPEN IN DE HEER VAN MOEDER MARIA

 

Deze namiddag, vrijdag 24 juni 2016, is in in de Heer ontslapen de Zeer Eerwaarde Moeder Maria, Abdis van het Orthodox Klooster van de Geboorte van de Moeder Gods in Asten. Het was alom bekend dat Moeder Maria sinds enkele jaren te kampen had met gezondheidsproblemen. De laatste maand ging haar gezondheidstoestand fors achteruit en ze wist heel goed dat ze zich, met de Zusters van het Klooster, moest voorbereiden voor haar overgang naar het eeuwig leven. Samen met een novice kon ze na Pasen ook nog afscheid nemen van haar geliefd moeder-klooster in de Peloponnesos. Heden heeft de Heer haar in vrede tot zich geroepen. Ze blijft weliswaar een voorspreekster voor haar klooster en voor de Orthodoxie in de Lage Landen. Maar ook wij bidden voor haar eeuwige zielenrust en opdat God haar de vergeving schenke van haar zonden.

Moeder Maria, geboren in Den Haag, was niet christelijk opgevoed, maar wel in een liefdevol gezin met respect voor alle mensen en met de liefde voor de natuur. Ze had evenwel interesse voor de grote levensvragen, en werd zo orthodox christen toen ze 18 was. Ze trad in het Orthodox Klooster in Den Haag, maar ging gauw op zoek naar meer orthodoxe traditie, eerst in Servië en vervolgens in Griekenland. Daar voelde ze zich gauw thuis. Ze vond er de levende traditie die door de eeuwen in de kloosters verder geleefd wordt. Het was goed voor haar daar min of meer een nieuwe start te maken. In dezelfde traditie, met een iets andere mentaliteit en gebruiken. Ze heeft er geleefd in de veronderstelling dat ze er haar leven lang zou blijven. 

Niet zonder aarzelingen, na veel gebed en na heel veel overleg met geestelijke vaders en haar kloosterleiding, is ze na 13 jaar buitenland weer in Nederland beland. Eerst werd ze in 1986 gastvrij ontvangen door wijlen Archimandriet Pachom in het tuinhuisje van het klooster in St. Hubert, totdat ze in januari 1989 naar Asten kon verhuizen om daar een nieuw klooster te stichten. Het was Mgr. Panteleimon, de vroegere Metropoliet van België en Exarch van Nederland en Luxemburg (Oecumenisch Patriarchaat), die haar in zijn Metropolia had ontvangen en op 8 september 1989 de stichting van het kleine kloostertje had gezegend.

De vijf zusters en de twee novicen die aan aan de deur van het klooster geklopt hebben, zijn van verschillende nationaliteiten. Hoe ze er terecht gekomen zijn, is niet alleen heel verschillend, maar ook een heel persoonlijke geschiedenis, die valt onder de privacy van iedere zuster, en daar wilt niemand verder op ingaan. Voor de communiteit is het wel bijzonder dát ze hier gekomen zijn uit verschillende landen. Dat betekent verschillende talen, heel verschillende achtergrond, cultuur, mentaliteit enz. Het is een hele uitdaging om zo samen een gemeenschap te vormen. Dit is alleen mogelijk wanneer het Evangelie de leiddraad is, wanneer men werkelijk het kloosterideaal hoog in 't vaandel heeft, wanneer men in alle nederigheid en dankbaarheid de weg volgt van de gezegende en geheiligde Traditie van het eeuwenoude kloosterleven. Gelukkig hebben de zusters veel banden met kloosters in Griekenland en Cyprus, in Engeland en Frankrijk, zodat ze een levende tak vormen van die grote orthodoxe kloosterboom. Zo leven ze het orthodoxe kloosterleven, zelfs in deze uithoek van de westerse geseculariseerde wereld, met de zegen en gebeden van verschillende geestelijke vaders, onder de bescherming van alle Heiligen: "Ik wil de Heer zegenen te allen tijde, altijd blijve zijn lof in mijn mond”.

Moeder Maria blijft in ieders geheugen een grote persoonlijkheid van de Orthodoxe Kerk in de Lage Landen. Haar belangstelling, inzet en uitstraling voor de orthodoxe aanwezigheid vin onze contreien is ontegensprekelijk heel belangrijk geweest. Ze heeft gezorgd dat zovele orthodoxe gelovigen een levendig contact konden hebben met een wezenlijk monastiek bestaan in Nederland en heeft veel tijd en energie gestoken in de vertaling en hervertaling van talrijke liturgische teksten.

In 2014 ontving haar Klooster het hoge bezoek van Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos, precies 25 jaar na de oprichting ervan.

 

BEGRAFENIS MOEDER MARIA

De Begrafenisdienst zal gevierd worden op dinsdag 28 juni 2016, voorgegaan door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg. Details over de Uitvaart van moeder Maria volgen op deze website. Nadien wordt ze begraven op het kerkhof van het Klooster.

Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras vraagt aan alle priester en diakens en alle gelovigen van het Aartsbisdom te willen bidden voor Moeder Maria.

Haar gedachtenis zij eeuwig! Eeuwige gedachtenis, Moeder Maria! Eeuwige gedachtenis!

 

 

Boodschap van Aartsbisschop Johannes voor het feest van Pinksteren

Aan de eerwaarde vaders dekens, de geestelijkheid, priesters en diakens, monniken en monialen, aan de gelovigen en alle vrienden van het Exarchaat van orthodoxe parochies der Russische Traditie in West-Europa van het Oecumenisch Patriarchaat:

Zalig Pinksterfeest!

In deze tijd van Pinksteren daalt de Heilige Geest volgens de belofte van de Heer neer over de wereld. Bij deze nederdaling over de wereld openbaart de Geest zich door de gaven en de charismata die zich over elke geest verspreiden, die het mysterie belijdt dat aan hem ten grondslag ligt: God. De Geest is adem, vlam, goede geur, zalving; die namen geven de werking van de Geest aan, die het hart en de geest van de mens beheerst, en hem nieuwe energie geeft, opdat hij een plaats moge worden waar God zich openbaart. Maar, zegt de H. Symeon de Nieuwe Theoloog, Hij geeft zich zonder te zeggen wie Hij is. Hij wordt verkondigd en gewenst, maar, als een niet te beschrijven mysterie maakt Hij zich alleen tastbaar voor diegenen die Zijn werking en aanwezigheid voelen. Steeds in beweging, duwt de Geest ons naar Christus om Hem aan ons te laten verschijnen en Hem aanwezig te laten zijn door ons leven, om Hem vlees te laten worden in alle plaatsen van ons bestaan. De aanwezigheid van de Geest is verborgen in de Opstanding; Hij is de Adem zelf van het vleesgeworden Woord, want Hij kent geen afbeelding, Hij is in wezen mysterieus en ongrijpbaar.

Christus en de Geest tonen de Kerk, gegrondvest op de Eucharistie en op Pinksteren. Zij zijn, zegt de H. Irinaeus van Lyon, "de beide handen van de Vader". Beide zijn zij Troosters, die de mensheid, gedompeld in wanhoop en zinloosheid, verwachtte. De een brengt barmhartigheid, de ander kracht en troost om de economie van de Vader te tonen. De Menswording en Pinksteren zijn zo de twee gezichten van dezelfde liefdesdaad. Nu is Christus dicht bij de Vader, terwijl de Geest dicht bij ons is "als onze verdediger, beschermer en getuige die ons troost in de zicht-bare afwezigheid van Christus", zegt Paul Evdokimov.

Voor de kerkvaders sluit Pinksteren ons Heilsproces af. Christus is de "Grote Voorloper van de Geest", zegt de H. Athanasius van Alexandrië; "het Woord heeft vlees aangenomen opdat wij de Heilige Geest kunnen ontvangen. God is drager van het vlees geworden, opdat de mens drager van de Geest zou worden", want "zo waren het doel en de bestemming van heel het werk van Christus: dat de gelovigen de Heilige Geest zouden ontvangen", zegt de H. Symeon de Nieuwe Theoloog. Nikolaas Kabasilas constateert dat "het gevolg en het resultaat van de daden van Christus niets anders is dan de nederdaling van de Heilige Geest over de Kerk". Zo opent Christus' Hemelvaart de algehele epiclese over de wereld. In antwoord op het werk van de Zoon stuurt de Vader Zijn "Geest over alle vlees" opdat elke geest zou belijden dat Hij de God des Heils is, Die een nieuw hart geeft, die "van een hart van steen een gevoelig hart maakt", dat kookt van de kracht en de warmte van de Geest.

Van deze Geest "ontvangen" wij bij elke eucharistische Liturgie en elk aanroepen van de Drie-eenheid. Door Hem zijn wij nieuw geschapen schepselen met het oog op het Koninkrijk, dat de Zoon heeft aangekondigd. In deze Geest is Christus in ons. Door Hem ontdekken wij uiteindelijk de ware Liefde van God, de liefde van de Vader die ons "in de Zoon tot zonen" maakt. Door zo deel te hebben aan de heiligheid van de Vader, aan de barmhartigheid van de Zoon en de troostkracht van de Heilige Geest, beseffen wij uiteindelijk waarom wij zijn geschapen: om de plaats van Gods Leven te zijn. Want God zoekt slechts één ding: in het schepsel te wonen dat door Hem geschapen is. Voor Hem is dat de enige vreugde om als Schepper te bestaan. Daarin zit het hele mysterie van de Liefde die ons vanaf de schepping oproept "naar Zijn beeld en naar Zijn gelijkenis".

Laten we dus samen Gods Koninkrijk zoeken, geliefde broeders en zusters, door het zoeken naar en het verwerven van de Geest. Dan zullen wij werkelijk het doel van het christelijk leven verwezenlijkt hebben: "Uw Koninkrijk kome, Uw wil geschiede, zoals in de hemel, zo ook op aarde".

Laten we deze Pinksterdagen vurig bidden dat de Geest van vrede, de Geest van liefde, de Geest van eenheid en de Geest van onderscheidingsvermogen moge nederdalen op de concilievaders, die momenteel op Kreta bijeen zijn.

Voor u allen, een goed en heilig Pinksterfeest!

+ Johannes, Aartsbisschop van Charioupolis,

Patriarchaal Exarch van de orthodoxe parochies

der Russische Traditie in West-Europa

Parijs, 19 juni 2016